Nikogo nie dziwi, że Nepalczycy zaczęli w końcu bardzo poważnie traktować sprawy związane z ochroną przyrody - wszak to właśnie w granicach ich kraju wyrastają najpiękniejsze góry świata. Lodowe pustkowie Himalajów to efekt gigantycznego karambolu, czołowego zderzenia dwóch tarcz kontynentalnych, jakie miało miejsce miliony lat temu. Jego siła spowodowała fałdowanie i wypiętrzenie warstw skalnych. Poprzednikiem tego, co dzisiaj stanowi masyw Annapurny, była ogromna masa lądu, wznosząca się na wysokość 9500 m n.p.m. Granitowa piramida Mount Everestu to efekt późniejszych wypiętrzeń. Co ciekawe, chociaż główny, czarny masyw najwyższej góry świata jest zbudowany z granitu, na wierzchołku przykrywa go gruba na 300 m czasza z żółtawego wapienia, który miliony lat temu spoczywał na dnie oceanu. Gwałtowne deszcze, podobne do współczesnych monsunów, bardzo szybko zaczęły niszczyć młode Himalaje. Wraz z materiałem skalnym spływały do Gangesu olbrzymie ilości szlamu, sprawiając, że rzeka zapychała się materią nieorganiczną i osadami. Jednym z najlepszych sposobów, by wyobrazić sobie góry w ich geologicznej perspektywie i zrozumieć, na czym polega niezwykłość ich środowiska, jest obejrzenie masywu z pokładu samolotu. Kiedy patrzy się z ziemi, wszystko wydaje się większe, ale z lotu ptaka potężne góry wyglądają jak pomarszczona pościel. Tuż za dwoma ostrymi wierzchołkami Machhapuchhre wyłania się spod spodu brązowa płaszczyzna Tybetu. Majestatyczna, południowa ściana Annapurny wygląda jak przykryta białą narzutą sofa. Trochę dalej samotnie stoi Dhaulagiri. Oknie błękitną mgłą kolejne łańcuchy niczym coraz bledsze cienie padają jeden za drugim na zachód, aż po zachodnią linię horyzontu. Na lewo ciągnie się płaskie niczym ocean zlewisko Gangesu, przesłonięte unoszącą się nad nim chmurą pyłu.