Nepal to prawdziwa mozaika najróżniejszych grup etnicznych, których języki, kultury i religie przez wieki przenikały w okoliczne góry i doliny z północy, południa, wschodu i zachodu, ale mimo tak wielkiej różnorodności tradycyjnie kojarzy się raczej z harmonią niż konfliktami. W tym kraju, gdzie żywioły poszczególnych nacji są tak zróżnicowane jak krajobraz, zasady integracji i syntezy akceptuje się od najdawniejszych czasów, przyjmując nowe poglądy, nowe wartości i nowych, przybywających z daleka ludzi. Wystarczy przyjrzeć się twarzom Nepalczyków na jakimkolwiek ruchliwym skrzyżowaniu Katmandu, żeby szybko odkryć, jakim fascynującym tyglem jest to miasto. A kiedy opuszcza się dolinę, żeby zwiedzić jej okolice, znajduje się tuziny enklaw zupełnie innych narodów i kultur.

Duch Newarów
Typowym narodem w tym zbiorowisku kultur są Newarowie z Kotliny Katmandu, pochodzący od ludów mówiących językami tybetańsko-birmańskimi i indoeuropejskimi. Geniusz newarskich artystów, bardzo długo pozostających pod opieką rządzącej elity, można podziwiać w świątyniach, pałacach, buddyjskich klasztorach i na dziedzińcach. Pierwsze osady Newarów w Kotlinie Katmandu i poza nią zakładano, mając na uwadze jak najlepsze wykorzystanie cennej ziemi uprawnej, często wzdłuż górskich grzbietów. Ich domy skupiały się wokół miejsc o znaczeniu religijnym, rozrastając się zależnie od liczebności rodziny. Osady ciągnęły się na boki skrajami płaskowyżów, pozostawiając pod uprawę żyzne, nisko położone tereny. W ten sposób odpady organiczne trafiały na pola, dodatkowo użyźniając glebę.