Nepal, podobnie jak sąsiadujące z nim kraje, ma długą historię pełną legend, a jego najnowsze dzieje są dość burzliwe. Starożytni mieszkańcy tej budzącej podziw górzystej krainy nazywali ją Himarant albo Himalaya - "domem śniegów". Głęboko w górach, pomiędzy wysokimi szczytami Himalajów i niższym łańcuchem Mahabharat było kiedyś święte jezioro. Według legendy, leżała na nim wyspa, a na niej rósł błękitny lotos, w którym był zamknięty wieczny ogień Buddy. Mańdźuśri często przychodził tam się modlić i by ułatwić dostęp pielgrzymom, wyciął przejście przez góry Mahabharat, osuszając przy tym zbiornik. Tym sposobem odsłoniła się żyzna dolina, a ludzie osiedlili się w niej i zaczęli uprawiać ziemię i budować miasta - takie były legendarne początki Nepalu. Na miejscu dawnej wyspy stoi dziś stupa Swajambhunath (s. 193). Wąwóz Chobhar, przez który rzeka Bagmati odwadnia Kotlinę Katmandu, jest właśnie tym miejscem, w którym bodhisattwa wyciął przejście.

Pierwsze państewka
Pierwsze królestwa Nepalu nie sięgały poza Kotlinę Katmandu. Inne ośrodki cywilizacji rozwijały się na obszarze znanym dzisiaj jako Taraj, na południowych równinach kraju. Jednym z nich było Lumbini, gdzie w 543 r. p.n.e. narodziło się ..światło Azji", książę Siddhartha Gautama, który osiągnął oświecenie i stał się Buddą. W związku z Kotliną Katmandu nepalskie kroniki donoszą o wzlotach i upadkach kolejnych dynastii: Gopala, Kirati oraz Tiććhawich. W 637 r. n.e. chiński podróżnik Hsuang Chuang stwierdził, że mieszkańcy królestwa mają "twarde charaktery" i wiele talentów. Opisywał w ten sposób Newarów, do dzisiaj stanowiących większość tutejszego społeczeństwa. Nawet 1400 lat temu ich zdolności artystyczne i żyłka do handlu rzucały się w oczy: "Domy budowane z drewna są malowane i rzeźbione. Naród ten lubi kąpiele, przedstawienia teatralne, astrologię i składa krwawe ofiary.