Za sprawą siły zderzenia tarcz kontynentalnych, pod wpływem której uformowały się Himalaje, zrodziło się osiem spośród 14 ośmiotysięczników i zarazem osiem z 10 najwyższych gór świata. Te olbrzymie masywy ciągną się na wschód od Dhaulagiri, tworząc naturalne granice oddzielające Nepal od jego sąsiadów. Mount Everest i Czo Oju (Cho Oyu) wyrastają na granicy z Tybetem, a kilkuszczytowy grzebień K'angcz'endzongi (Kangchenjunga) jest podzielony pomiędzy Nepal i indyjski stan Sikkim. Historia zdobywania tych imponujących, przekraczających 8000 m n.p.m. gór przez wyprawy z różnych krajów jest doskonałym przykładem tego, jak ważne są sukcesy sportowe we współczesnym świecie. Szczyty Nepalu, kamienie milowe narodowych i osobistych osiągnięć, stały się najwyżej położonym miejscem spotkań elity wspinaczy z całego świata.

Krok po kroku
Era wspinaczek wysokogórskich rozpoczęła się na dobre pod koniec lat 40. XX w., kiedy otwarto granice Nepalu i tym samym dostęp do nepalskich gór. Wspinacze szybko podjęli wyzwanie. Od tego czasu rozwój himalaizmu przebiegał podobnie jak rozwój alpinizmu w Europie: pierwsze wyprawy szukały najłatwiejszych albo najbardziej oczywistych dróg na szczyty, a najważniejsza różnica polegała na tym, że wysiłek, koszty i wysokości w wypadku himalajskich wypraw były znacznie większe. Armie wspinaczy, tragarzy i Szerpów maszerowały w stronę głównych baz, żeby forsować kolejne góry.