Architekturę Nepalu w dużym stopniu determinują warunki klimatyczne, a ponieważ pod względem aury, wysokości i etnografii jest to jeden z najbardziej zróżnicowanych krajów świata, rozmaitość na tym polu jest bardzo duża: od przykrytych płaskimi dachami konstrukcji z niewypalanej glinianej cegły na suchej Wyżynie Tybetańskiej, zaprojektowanych tak, by mogły się oprzeć surowej pogodzie, aż po lepianki ludu Tharu, zatrzymujące chłód na przekór palącemu słońcu Tarąju. Największą różnorodność stylów architektonicznych można odnaleźć w wioskach Newa-rów w Kotlinie Katmandu. Przez wieki niewiele się tutaj zmieniało w sposobie konstruowania domów, dopóki nie pojawiły się nowoczesne materiały, jak beton i stal, a wraz z nimi zdobycze zachodniej cywilizacji. Z najdawniejszych czasów przetrwało zaledwie parę budynków, przede wszystkim stupy i czorteny, stawiane ku czci świętych - od Swajambhunath, uważanej za najstarszą budowlę Nepalu, po tysiące małych czortenów z okresu panowania dynastii Tiććhawich. Ale najbardziej olśniewające zabytki kultury w Kotlinie Katmandu pochodzą z XVII stulecia, z czasów wielkiej dynastii Maila; są to kompleksy pałaców i świątyń skupionych wokół dawnych stolic maleńkich państewek.